Prawo ,windykacja,wierzytelności
Dłużnik to osoba zobowiązana do spełnienia świadczenia na rzecz innej osoby (wierzyciela) na podstawie łączącego je stosunku zobowiązaniowego.
Własność – nieograniczone prawo rzeczowe; prawnie zagwarantowana możliwość pełnego rozporządzania jakąś rzeczą. W szczególności właściciel względem rzeczy ma uprawnienia do jej posiadania, używania, pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy, zbycia, przetworzenia, zużycia lub zniszczenia. Granicami korzystania z rzeczy są przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie danej własności. Własność jest funkcją rozwoju stosunków społecznych, politycznych i ekonomicznych. Na temat początków własności rzymskiej istnieje wiele hipotez. Powszechnie przyjmuje się, iż wcześniej wykształciło się prawo jednostki na rzeczach ruchomych, a dopiero później na nieruchomościach.
Wierzytelność – uprawnienie do żądania spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego przysługujące wierzycielowi wobec dłużnika i składające się z jednego lub wielu roszczeń.
Wierzytelność jest synonimem długu, jednak w języku prawniczym sformułowania tego używa się głównie dla scharakteryzowania pozycji wierzyciela.
Występują różne rodzaje wierzytelności, związane z określonym rodzajem działalności, posiadająca określone cechy charakterystyczne np. wierzytelność bankowa, wierzytelność ubezpieczeniowa.
Elementy stosunku zobowiązaniowego
podmioty:
podmiot uprzywilejowany (uprawniony) – wierzyciel
podmiot zobowiązany – dłużnik
treść zobowiązania:
uprawnienia wierzyciela
obowiązki dłużnika
przedmiot zobowiązania – świadczenie, czyli określone zachowanie się dłużnika, którego spełnienia może domagać się wierzyciel, może polegać na działaniu albo zaniechaniu.
Zobowiązanie na mocy prawa wygasa w momencie
wywiązania się z niego stron biorących w nim udział. Zobowiązanie ze stanowiska wierzyciela nazywa się wierzytelnością, zaś ze stanowiska dłużnika – długiem. Wierzytelność jest prawem podmiotowym wierzyciela. Wyróżnia się jego dwa rodzaje:
uprawnienia zasadnicze (główne):
uprawnienie do uzyskania świadczenia,
uprawnienie do uzyskania odszkodowania zamiast lub oprócz świadczenia (po zainstnieniu określonych prawem przesłanek),
uprawnienia pomocnicze (uboczne):
uzyskanie odsetek oprócz sumy głównej,
uzyskanie wiadomośći o przedmiocie świadczenia,
uzyskanie rachunku z zarządu mieniem,
uprawnienie do zabezpieczenia roszczeń zasadniczych,
Skuteczność stosunku zobowiązaniowego
Jest to stosunek prawny typu względnego, tzn. jest on skuteczny jedynie między stronami stosunku prawnego (łac. inter partes), tj. między wierzycielem i dłużnikiem. Jest to przeciwnieństwo stosunków prawnych typu bezwzględnego, tj. skutecznych wobec wszystkich (łac. erga omnes), np. stosunki prawnorzeczowe (np. własność).
Spotykane są jednak wyjatki od ograniczonej skuteczności:
skarga pauliańska – art. 527 kodeksu cywilnego,
wpisanie praw osobistych i roszczeń do księgi prywatny detektyw, detektywi wieczystej – art. 16-17 ustawy o księgach wieczystych i hipotece,
bezskuteczność względna czy
Własność – nieograniczone prawo rzeczowe; prawnie zagwarantowana możliwość pełnego rozporządzania jakąś rzeczą. W szczególności właściciel względem rzeczy ma uprawnienia do jej posiadania, używania, pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy, zbycia, przetworzenia, zużycia lub zniszczenia. Granicami korzystania z rzeczy są przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie danej własności. Własność jest funkcją rozwoju stosunków społecznych, politycznych i ekonomicznych. Na temat początków własności rzymskiej istnieje wiele hipotez. Powszechnie przyjmuje się, iż wcześniej wykształciło się prawo jednostki na rzeczach ruchomych, a dopiero później na nieruchomościach.